Türkçe

Jack’in elleri Hiccup’ın göğsüne değerken bakışları omuzlarında biraz oyalanmış hemen ardından ise kendisinden birkaç santim uzun olan adama dönmüştü. Sesine güvenmiyordu. Nasıl güvenebilirdi ki. İçten içe bu adamdan etkilenmişti ama bunu itiraf etmeyecekti. Başını salladı.
Diğer adam fısıldayarak “Gerçekten, bir gününü bana mı vereceksin?” dedi yüzünü Jack’in yüzüne yaklaştırırken. Jack bir kez daha başını salladı. Yanmıştı. Başı düşündüğünden çok daha beladaydı.
Hiccup mutlu bir ses çıkartırken iki elini de Jack’in beline koydu ve çenesini Jack’in yanağına yasladı. Dudakları Jack’in kulağının hemen dibindeydi. Fısıldadı. “Pişman olmayacaksın.”
Ellerini belinden çekti. Jack’in bir elini tuttu. Yavaşça yürürken çıkışa doğru yöneliyor, bir yandan ise arkasına bakıp duruyor ve Jack’i sürüklemediğinden emin olmaya çalışıyordu.
Kapıya ulaştığında kapının hemen yanında bekleyen görevliden kabanlarını getirmesini istemişti. Hiccup Jack’in ne tür bir kaban giydiğini biliyordu. Jack kaşlarını çattı. Bakışları kapının üzerinde, eli ise Hiccup’ın avucunun içindeydi. Doğru karar verdiğinden emin olamıyordu. Bir şekilde sadece kendini Hiccup’ın etkileyici aurasına kapılmış hissediyordu. Sanki yokuştan atlamaya kalkacak olsa Jack onunla atlamak isteyecek gibi hissediyordu.
Omuzlarında hissettiği ağırlık ile kafasını kaldırdı. Hiccup elini bırakmış kabanını omuzlarına bırakıyordu. Bir elini saçlarına uzattı ve düzeltiyormuş gibi yaparken orada oyalandı. Yanağının hemen üstündeki el çekilirken Hiccup Jack’e sırtını dönüp kabanını giydi. Hemen ardından tekrar ona döndü ve ellerini avuçlarının arasına aldı ve kapıdan çıktı. Vale çoktan gelmiş onları bekliyordu. Saygıyla arabanın anahtarını Hiccup’a uzattı. Hiccup Jack’e kapıyı açtı ve Jack’in binmesini beklerken elini kafasını çarpmaması için tepeye koymuş bekliyordu. Hemen ardından sürücü koltuğuna geçti ve kemerini taktı. Jack’in kemerini takmayı unutmamasının bütün nedeni geçmiş travmasıydı ve Jack’e sandığı kadar yardımcı olmuyordu. Bir yandan bütün saçmalıklar yüzünden ortada dolanıyor diğer yandan etkilenmişçesine Hiccup’tan gözlerini ayıramıyordu.
Boğazını temizledi. “Bir günümü istediğine göre, nereye gidiyoruz?”

İngilizce

Jack's hands touched Hiccup's chest as his gaze lingered on his shoulders for a moment before turning to the man who was a few centimeters taller than him. He didn't trust his voice. How could he? Deep down, he was attracted to this man, but he wouldn't admit it. He shook his head.
The other man whispered, "Really, are you going to give me a day?" as he leaned closer to Jack's face. Jack shook his head again. He was doomed. He was in far more trouble than he had imagined.
Hiccup let out a happy sound, placed both hands on Jack's waist, and rested his chin on Jack's cheek. His lips were right next to Jack's ear. He whispered, "You won't regret it."
He removed his hands from his waist. He took one of Jack's hands. As they walked slowly towards the exit, he kept looking back to make sure he wasn't dragging Jack along.
Upon reaching the door, he asked the attendant waiting nearby to bring their coats. Hiccup knew what kind of coat Jack wore. Jack frowned. His gaze was fixed on the door, his hand in Hiccup's. He wasn't sure he'd made the right decision. Somehow, he just felt captivated by Hiccup's impressive aura. It was as if, if he were to jump off a hill, Jack would want to jump with him.
He looked up, feeling a weight on his shoulders. Hiccup had released his hand and was placing his coat on his shoulders. He reached for his hair, lingering there as if to straighten it. As the hand on his cheek withdrew, Hiccup turned his back to Jack and put on his coat. Immediately afterward, he turned back to him, took his hands in his, and walked out the door. The valet had already arrived and was waiting for them. Respectfully, he handed Hiccup the car keys. Hiccup opened the door for Jack and waited, placing his hand on the top of his head to prevent him from hitting his head. Immediately afterwards, he got into the driver's seat and buckled his seatbelt. The only reason Jack hadn't forgotten to buckle his seatbelt was his past trauma, and it wasn't helping him as much as he thought. On the one hand, he was wandering around because of all the nonsense, and on the other hand, he couldn't take his eyes off Hiccup, as if he were affected by it. He cleared his throat. "Since you want a day of mine, where are we going?"

(5000 karakter kaldı)
Türkçe
İngilizce

İçindekiler

ADS - REKLAMLAR